Aston Martin DB9: de lange reis begint bij de verhoudingen

Een lange motorkap, twee volwaardige voorstoelen en daarachter een achterbank die vooral bescheidenheid vraagt: de Aston Martin DB9 deelt zijn ruimte nadrukkelijk ongelijk in. Dat is geen bijzaak, maar de kern van zijn karakter als gran turismo. Deze coupé is gemaakt rond twee inzittenden en hun reis, niet rond maximale bruikbaarheid binnen zijn buitenmaten. Zijn elegante verhoudingen beloven afstand en snelheid, maar laten tegelijk zien waar de prioriteiten liggen. Voorin wordt de ruimte besteed; achterin wordt erop bespaard.

Met de introductie in 2004 kreeg die gedachte een nieuwe technische basis. De DB9 volgde de DB7 op en hoorde bij de nieuwe generatie Aston Martins uit Gaydon. Zijn gelijmde aluminium structuur betekende een belangrijke stap in de constructie van het merk. Toch werd de auto geen demonstratie van zichtbare techniek. Onder de leiding van het ontwerpteam ontstond juist een betrekkelijk rustig koetswerk: een lage neus, een vloeiende dakboog en achterste schouders die zonder grote spoilers of uitbundige luchtgeleiders hun werk doen.

Onder die lange motorkap ligt een atmosferische V12 van 5,9 liter, door Aston Martin als een zesliter aangeduid. De motor zit voorin, maar de versnellingsbak bevindt zich bij de achteras. Deze transaxle-indeling spreidt de massa van de aandrijflijn over de auto, in plaats van vrijwel alles rond de voorwielen te verzamelen. Dat verklaart een deel van de architectuur. De DB9 probeert zijn grote motor niet te verbergen; hij organiseert de rest van de auto eromheen, met gewichtsverdeling als belangrijk uitgangspunt.

Voor lange afstanden is vooral de combinatie van die twaalfcilinder met de automatische transmissie interessant. De vroege DB9 had als automaat een zestraps Touchtronic met koppelomvormer. Zo’n overbrenging kan het aangrijpen van de aandrijving geleidelijk laten verlopen, wat past bij manoeuvreren en ontspannen vertrekken. De atmosferische motor bouwt zijn vermogen bovendien op zonder de drukopbouw van een turbo. Het relevante punt is niet uitsluitend hoeveel snelheid beschikbaar is, maar hoe doseerbaar de aandrijving blijft wanneer de route gewoon door een dorp of file voert.

De cabine maakt vervolgens duidelijk dat een gran turismo niet hetzelfde is als een luxe limousine. Leer, een laag zitpunt en een brede middentunnel bepalen de omgeving voorin. De achterste zitplaatsen zijn door hun beperkte beenruimte nauwelijks bedoeld voor volwassenen op een lange etappe; zachte reistassen zijn er vaak logischer gezelschap. Ook de bagageruimte verlangt enige planning. Wie met twee personen reist en compact inpakt, gebruikt de DB9 volgens zijn eigen logica. Wie vier volwaardige plaatsen verwacht, botst tegen de consequenties van die fraaie daklijn.

Voor liefhebbers ligt de aantrekkingskracht daardoor niet alleen in de V12 of het silhouet, maar in de samenhang tussen beide. Als gebruikte reisauto vraagt de DB9 wel een nuchtere beoordeling: onderhoudshistorie, de staat van het onderstel en de werking van de comfortvoorzieningen wegen zwaarder dan een verleidelijk lage kilometerstand alleen. Een lange rit maakt achterstallige zorg niet minder relevant. De DB9 blijft daarmee een overtuigende, maar selectieve reisgenoot: royaal voor twee mensen, terughoudend met hun bagage en nergens ontworpen om iedereen tevreden te stellen.