Honda NSX: de supercar die je niet klein wilde houden

Een lage neus, dunne voorruitstijlen en een dashboard dat het uitzicht niet probeert over te nemen: de eerste Honda NSX begint zijn verhaal bij wat je vanuit de bestuurdersstoel kunt zien. Dat klinkt bescheiden voor een sportwagen met de motor achter de inzittenden. Maar toen de NSX in 1990 verscheen, was juist die vanzelfsprekendheid een principieel statement. Een exclusieve auto hoefde zijn bestuurder niet voortdurend te herinneren aan de offers die bij zijn vorm en prestaties hoorden.

Honda benaderde de NSX niet als een opzichtig uitstapje, maar als een technische proeve van bekwaamheid. Het merk had ervaring met compacte motoren, nauwkeurige productie en autosport, maar geen lange traditie van kostbare middenmotorsportwagens voor de openbare weg. Daardoor kon het bestaande gewoonten makkelijker ter discussie stellen. Het uitgangspunt was niet dat de bestuurder zich maar moest aanpassen aan de machine. Bereikbare prestaties, overzicht en dagelijks bruikbare bediening werden onderdeel van het ontwerp, in plaats van correcties achteraf.

Onder die vriendelijke benadering zat een bijzonder ambitieuze constructie. De NSX kreeg een grotendeels aluminium zelfdragende carrosserie en aluminium wielophanging, destijds ongebruikelijk voor een seriegebouwde sportwagen. Het lagere materiaalgewicht hielp de massa te beperken, maar vroeg ook om aangepaste productie- en verbindingstechnieken. Achter de cockpit lag aanvankelijk een atmosferische 3,0-liter V6. Het VTEC-systeem veranderde bij hogere toerentallen de klepbediening, zodat dezelfde motor onderin bruikbaar kon blijven en bovenin nadrukkelijker kon ademen. Bijzondere techniek diende hier een breed inzetbaar karakter.

Ook de vormgeving ondersteunt die gedachte. De cockpit staat relatief ver naar voren, terwijl de lange achterzijde ruimte biedt aan de aandrijflijn en een afzonderlijke bagageruimte. Bij de oorspronkelijke uitvoering verdwijnen de koplampen overdag in de neus. Een doorlopende achterlichtpartij en een geïntegreerde achterspoiler geven de achterkant samenhang, zonder een verzameling losse aerodynamische toevoegingen. Binnen voeren ronde instrumenten en herkenbare schakelaars de boventoon. Het interieur probeert geen raceauto na te spelen; het maakt een technisch ongewone auto juist leesbaar.

Vandaag maakt die leesbaarheid de oorspronkelijke NSX interessant. Tegenover auto's waarin schermen en instelbare functies veel aandacht opeisen, biedt hij een overzichtelijke relatie tussen bestuurder en techniek. Toch is zijn reputatie van degelijkheid geen vrijbrief bij aankoop. Onderhoudshistorie, tijdige vervanging van de distributieriem en de staat van koeling en onderstel verdienen aandacht. De aluminium carrosserie vraagt bovendien om deskundige inspectie op oude schade: een slecht uitgevoerde reparatie laat zich niet wegredeneren met het betrouwbare imago van het merk.

Wie een NSX zoekt, moet daarom eerst bepalen welke uitvoering bij zijn belangstelling past. De modelreeks veranderde gedurende haar lange loopbaan, met onder meer een targa-uitvoering, een grotere motor bij de handgeschakelde versies en later vaste koplampen. Het oorspronkelijke concept blijft echter de kern: exotische architectuur zonder nodeloze afstand tot de bestuurder. Dat maakt de NSX niet minder exclusief, maar anders exclusief. Zijn bijzonderheid zit niet in hoeveel ongemak je voor hem verdraagt, maar in hoeveel ontwikkelingswerk nodig was om dat ongemak te vermijden.