Jaguar XJ220: waarom zes cilinders genoeg waren

Bij de Jaguar XJ220 gaat het gesprek al snel over de motor die er niet in kwam. Het oorspronkelijke studiemodel had een V12 en vierwielaandrijving, terwijl de productieauto een 3,5-liter V6 met twee turbo’s en achterwielaandrijving kreeg. Daardoor bleef de auto achtervolgd worden door een vergelijking met zijn eigen belofte. Wie alleen cilinders telt, mist echter waarom de uiteindelijke uitvoering technisch interessant is.

De V6 stond niet los van Jaguars wedstrijdactiviteiten: zijn ontwikkeling was verbonden met de turbomotor uit de XJR-10 en XJR-11. Een compactere motor bood voordelen voor de inbouw en het gewicht ten opzichte van het oorspronkelijke concept. Met circa 550 pk hoefde de productieauto bovendien niet bescheiden te zijn. De keuze voor zes cilinders was dus geen eenvoudige stap terug, maar een andere route naar uitzonderlijke prestaties.

Die route leverde wel een uitgesproken karakter op. De vermogensopbouw van een grote turbomotor uit deze generatie verschilt merkbaar van de directe respons die moderne elektrische aandrijving biedt. De handgeschakelde vijfversnellingsbak vraagt bovendien om bewuste keuzes van de bestuurder. Zonder stuurbekrachtiging en met een brede carrosserie is de XJ220 geen vanzelfsprekende stadsauto; zijn techniek en afmetingen passen beter bij ruimte dan bij haastig manoeuvreren.

Ook stilstaand laat de XJ220 zien dat een compactere motor niet automatisch een compacte auto oplevert. De lange achterzijde, lage daklijn en brede flanken bepalen zijn silhouet, zonder een enorme vaste achtervleugel als visueel middelpunt. Juist die combinatie maakt hem interessant als klassieker: een ingetogen vorm rond uitgesproken techniek. De ontbrekende V12 is daarmee vooral het begin van zijn verhaal, niet de conclusie.