Lexus LC 500: een lange reis hoeft niet stil te zijn

Tien versnellingen voor een motor zonder turbo: in de Lexus LC 500 ontmoeten twee technische tijdperken elkaar. De vijf-liter V8 ademt op eigen kracht, terwijl de automatische transmissie voortdurend kan kiezen hoe nadrukkelijk die motor aanwezig is. Dat maakt deze Japanse coupé een interessante gran turismo. Hij probeert de techniek niet volledig uit de reis te filteren. Zijn uitgangspunt is subtieler: de aandrijflijn moet op de achtergrond kunnen blijven, maar mag bij het accelereren ook nadrukkelijk van zich laten horen.

De LC kwam in 2017 op de markt, met een vormgeving die dicht bij de LF-LC-studie uit 2012 bleef. Dat is vooral zichtbaar aan de lage neus, de compacte passagiersruimte en de brede achterste schouders. Het ontwerp oogt eerder als dat van een showauto dan van een praktische kilometervreter. Toch zit er een klassieke reisauto onder: de motor ligt voorin en drijft de achterwielen aan. De lange motorkap is daarmee geen stilistische vermomming, maar een zichtbaar gevolg van de technische indeling.

Het onderscheidende onderdeel is de atmosferische V8. Zonder turbo die extra lucht onder druk aanvoert, bouwt deze motor zijn vermogen op door meer toeren te draaien. De tien verzetten helpen de automaat om bij verschillende snelheden een passend toerental te kiezen. Een lage versnelling maakt de reactie levendiger; een hoge overbrenging houdt het toerental tijdens kruisen lager. Het aantal versnellingen is dus niet alleen een specificatie voor de brochure. Het geeft één motor een breed inzetgebied, van ontspannen doorrijden tot stevig accelereren.

Binnenin krijgt die dubbele opdracht een andere vertaling. De bestuurder zit laag, met een nadrukkelijke middentunnel naast zich en de belangrijkste instrumenten recht vooruit. Tegelijkertijd is het interieur niet opgezet als een kale werkplek voor snelle rondetijden. Leer, zorgvuldig gevormde bekleding en tastbare schakelaars geven de cabine een verzorgde uitstraling. De twee achterplaatsen maken de LC formeel een 2+2, maar hun beperkte ruimte vertelt het werkelijke verhaal: dit is vooral een reisauto voor twee personen, niet voor een gezelschap met vier volwassenen.

Juist op het punt van bruikbaarheid vraagt de LC om een bewuste keuze. De bagageruimte is bescheiden en de lange portieren verlangen aandacht in een krap parkeervak. Ook maken zijn gewicht en breedte hem niet tot een vanzelfsprekende kandidaat voor smalle bergwegen. Dat zijn relevante kanttekeningen bij een auto voor grote afstanden: reizen bestaat immers ook uit inpakken, parkeren en aankomen. De LC kiest duidelijk voor een besloten, laag gebouwde coupé-ervaring, zelfs waar een ruimere carrosserie het dagelijks leven gemakkelijker zou maken.

Voor liefhebbers zit de betekenis van de LC 500 in die consequente keuze. Binnen een autolandschap waarin turbomotoren en elektrische aandrijving veel prestaties leveren zonder hoge toerentallen, bewaart hij een andere relatie tussen snelheid, geluid en mechaniek. Dat maakt hem niet automatisch beter, zuiniger of praktischer. Wel geeft het een lange rit een herkenbaar technisch karakter. De LC is daarmee een gran turismo voor wie comfort niet verwart met volledige afzondering: de afstand mag ontspannen verdwijnen, zolang de motor niet helemaal uit het verhaal verdwijnt.