Lexus LC 500: een reisauto die niet alles stil wil maken

Achter de uitgesproken neus van de Lexus LC 500 ligt een vijfliter V8 zonder turbo’s. Dat is een opvallend traditioneel hart voor een coupé waarvan de scherpe vouwen en smalle verlichting weinig nostalgisch ogen. Toch zit de interessantste tegenstelling elders: deze Lexus wil zijn inzittenden van de buitenwereld afzonderen, maar laat de motor nadrukkelijk spreken. Daarmee stelt hij een wezenlijke vraag over de gran turismo. Moet een lange reis vooral onmerkbaar verlopen, of mag de aandrijflijn onderweg gezelschap bieden?

De LC ging in 2017 in productie en bouwde voort op de vormtaal van de LF-LC-studieauto uit 2012. Het opvallende is hoeveel van die conceptuele uitstraling de productieauto behield: de lage motorkap, de breed uitlopende achterzijde en een daklijn die de cabine compact laat lijken. Dit is geen ruime limousine met twee deuren minder. De LC is een 2+2, waarbij de achterste zitplaatsen vooral bijzaak zijn. Zijn idee van reizen draait om twee mensen voorin, niet om maximale bezetting.

Voor die twee inzittenden bepaalt vooral de manier waarop de motor vermogen levert het karakter. Zonder turbo’s volgt de opbouw daarvan in belangrijke mate het toerental: wie langer doortrekt, krijgt een steeds nadrukkelijker motorstem en meer trekkracht aan de achterwielen. Een tientrapsautomaat geeft de aandrijflijn ondertussen veel mogelijkheden om zich aan de gevraagde belasting aan te passen. Rustig voortrollen en bewust accelereren zijn daardoor geen gescheiden gebruiksdoelen. Ze horen bij dezelfde auto, zonder dat de bestuurder voortdurend zelf hoeft te schakelen.

Het motorgeluid is bovendien niet simpelweg een bijproduct dat Lexus vergat weg te filteren. Bij de LC 500 wordt inlaatgeluid via een akoestische voorziening naar de cabine geleid. Dat maakt het onderscheid tussen isolatie en stilte concreet: hinderlijke geluiden beperken betekent niet dat iedere mechanische klank moet verdwijnen. Juist bij een lange rit is die selectiviteit relevant. Het constante geruis van banden en rijwind vraagt iets anders van de inzittenden dan een motorklank die vooral bij een bewuste acceleratie op de voorgrond treedt.

Binnen krijgt diezelfde keuze voor betrokkenheid een tastbare vorm. De bestuurder zit laag, met een duidelijke instrumentenpartij recht vooruit en een middenconsole die de twee voorste zitplaatsen van elkaar scheidt. Leder, metaalaccenten en zorgvuldig gevormde oppervlakken maken de cabine nadrukkelijk onderdeel van de aantrekkingskracht. De rekening voor het silhouet wordt wel betaald in bruikbaarheid: de achterbank is krap en de bagageruimte bescheiden. Wie deze Lexus als reisauto overweegt, doet er verstandig aan niet alleen proef te zitten, maar ook de eigen reistassen mee te nemen.

Voor liefhebbers is de LC 500 interessant omdat hij de lange afstand niet als excuus gebruikt om alle sensaties te verzachten. Hij combineert een op comfort gerichte cabine met een aandrijflijn die juist uitnodigt om af en toe aandacht te geven aan het rijden zelf. Dat maakt hem niet automatisch de verstandigste reisauto: ruimte en praktische toegankelijkheid zijn duidelijke concessies. Maar zijn uitgangspunt is helder. De bestemming mag ver weg liggen, zolang de kilometers ertussen niet volledig uit het geheugen verdwijnen.