Rimac Nevera: de rijbeleving begint bij vier afzonderlijke wielen

In de Rimac Nevera ontbreekt het schakelritme dat een klassieke supercar zijn dramatische opbouw geeft. Geen korte onderbreking van de aandrijfkracht, geen volgende versnelling die het motortoerental terugzet. De versnelling verloopt vrijwel ononderbroken. Toch zit de belangrijkste verandering niet in die rechte lijn. Onder de carrosserie werken vier elektromotoren, elk verbonden met een eigen wiel. Daardoor kan deze elektrische tweezitter niet alleen bepalen hoeveel kracht hij gebruikt, maar ook bijzonder precies waar die kracht terechtkomt.

De Kroatische fabrikant ontwikkelde de Nevera rond elektrische aandrijving, in plaats van een bestaande sportwagenarchitectuur aan te passen. Zijn koolstofvezelstructuur en accupakket vormen samen de basis van de auto. De accu heeft een capaciteit van 120 kWh: een flinke energievoorraad, maar ook een onvermijdelijke bron van massa. Dat maakt de Nevera technisch interessant. Zijn aandrijving moet niet alleen spectaculaire prestaties leveren, maar ook helpen om het gewicht beheersbaar te houden zodra de weg begint te draaien.

Daarvoor gebruikt Rimac actieve koppelverdeling, doorgaans aangeduid als torque vectoring. In een bocht leggen de binnenste en buitenste wielen verschillende afstanden af. Door de aandrijfkracht per wiel te variëren, kan de elektronica een draaimoment rond de verticale as van de auto opwekken. De aandrijving helpt de carrosserie dan als het ware de gewenste richting in. Waar een conventioneel differentieel krachten mechanisch verdeelt, heeft de Nevera vier afzonderlijk aanstuurbare krachtbronnen. Ook vertragen met de elektromotoren wordt in die regeling betrokken.

Voor de bestuurder verandert daarmee de betekenis van het gaspedaal. Dat blijft een verzoek om versnelling, maar de auto vertaalt dat verzoek voortdurend naar vier afzonderlijke wielkoppels, rekening houdend met onder meer stuurhoek en beschikbare grip. De gekozen rijmodus beïnvloedt hoe die regeling zich gedraagt. Daarmee wordt het karakter van de auto gedeeltelijk programmeerbaar. Dat is iets anders dan simpelweg ingrijpen wanneer een wiel doorspint: de krachtverdeling kan al tijdens normaal bochtenwerk actief bijdragen aan de voertuigbalans.

Ook het rempedaal bedient een samenspel van systemen. De Nevera kan via zijn elektromotoren energie terugwinnen en gebruikt daarnaast mechanische wrijvingsremmen. Hoeveel regeneratie mogelijk is, hangt onder meer af van de toestand van de accu; een vrijwel volle accu kan minder extra energie opnemen. De technische opgave is daarom niet alleen voldoende vertraging, maar ook een voorspelbare overgang tussen beide remmethoden. Juist daar ligt voor een elektrische supercar een belangrijke maatstaf: blijft de reactie begrijpelijk wanneer de onderliggende techniek van taak wisselt?

De Nevera laat zo zien waarom elektrische supercars niet uitsluitend op acceleratiecijfers beoordeeld moeten worden. Vier motoren bieden mogelijkheden om de beweging van een auto te regelen die met een traditionele aandrijflijn veel lastiger te realiseren zijn. Tegelijk verdwijnen massa, bandenbelasting en warmteontwikkeling niet door slimme software. Voor liefhebbers zit de wezenlijke vraag daarom in de afstemming: ondersteunt de elektronica een heldere relatie tussen bestuurder en auto? De technische bijzonderheid van de Nevera is dat aandrijving niet alleen snelheid maakt, maar ook richting helpt geven.