Rimac Nevera: sturen met vier elektromotoren

Vier wielen, vier elektromotoren: bij de Rimac Nevera is die verdeling belangrijker dan ze op het eerste gezicht lijkt. Iedere motor kan zijn eigen wiel afzonderlijk aandrijven. Dat levert niet alleen veel trekkracht op, maar geeft de elektronica ook invloed op de richting waarin de auto wil bewegen. De opvallendste technische eigenschap van deze elektrische hypercar is daarom niet zijn acceleratie. Het is de mogelijkheid om met aandrijfkracht mee te sturen, zonder dat daarvoor de stand van de voorwielen hoeft te veranderen.

Rimac bouwde zijn reputatie in Kroatië rond elektrische aandrijftechniek, niet rond een lange reeks verbrandingsmotoren. De Nevera, gepresenteerd in 2021, laat zien wat er gebeurt wanneer die elektrische architectuur het vertrekpunt vormt. Zijn batterij heeft een capaciteit van 120 kWh en maakt deel uit van een constructie rond een koolstofvezelmonocoque. Dat is een stijve dragende structuur, maar geen ontsnapping aan gewicht: de Nevera weegt ruim twee ton. Juist die massa maakt nauwkeurige beheersing van de wielkrachten essentieel.

Het sleutelbegrip is koppelverdeling, vaak aangeduid als torque vectoring. Door de aandrijfkracht tussen de linker- en rechterwielen te variëren, kan het systeem een draaimoment om de verticale as van de auto opwekken. Eenvoudiger gezegd: het helpt de neus naar de binnenkant van een bocht te richten, of tempert juist een ongewenste draaiing. Daarvoor gebruikt de regeltechniek onder meer informatie over stuurhoek, wielsnelheden en voertuigbeweging. De vier motoren zijn zo tegelijk krachtbronnen en instrumenten om het chassisgedrag te beïnvloeden.

Voor de bestuurder verandert daarmee de relatie tussen gaspedaal en bochtenwerk. Gas geven betekent niet uitsluitend sneller rijden; de beschikbare aandrijfkracht kan ook worden ingezet om de gekozen lijn te ondersteunen. Verschillende rijmodi veranderen bovendien hoe de aandrijving en onderstelregelingen reageren. Dat maakt het karakter instelbaar, maar heft natuurkundige grenzen niet op. Banden moeten hun grip nog steeds verdelen tussen versnellen, remmen en zijdelingse krachten. Elektronica kan die beschikbare grip beter benutten, niet onbeperkt vergroten.

Ook vertragen krijgt een andere technische achtergrond. Bij regeneratief remmen werken elektromotoren als generatoren en wordt bewegingsenergie teruggevoerd naar de batterij. Samen met de mechanische remmen moet dat een voorspelbare reactie op het rempedaal opleveren. Hoeveel energie kan worden teruggewonnen, hangt onder meer af van de toestand en temperatuur van de batterij. Waar een traditionele sportauto zijn vertraging vooral ontleent aan remmen en motorremwerking, moet een elektrische hypercar meerdere systemen laten samenwerken zonder dat de bestuurder telkens die overdracht hoeft te voelen.

Voor liefhebbers stelt de Nevera daarmee een interessantere vraag dan hoeveel vermogen nog bruikbaar is. Waar zit het karakter van een auto als software zo sterk bepaalt hoe hij op bestuurdershandelingen reageert? Niet in een schakelritme of oplopend motorgeluid, maar steeds nadrukkelijker in pedaalrespons, krachtsverdeling en de ruimte die regelingen laten. Dat is geen automatische verbetering ten opzichte van een mechanisch eenvoudiger sportwagen. De betekenis van de Nevera ligt in een andere benadering: aandrijving bepaalt niet alleen het tempo, maar helpt ook de beweging vorm te geven.