Rolls-Royce Wraith: de reisauto die vooruit schakelt

Een versnellingsbak reageert doorgaans op wat de bestuurder met zijn rechtervoet doet. Die van de Rolls-Royce Wraith kreeg daarnaast informatie over de weg die nog moest komen. Dat kleine verschil vertelt veel over deze grote tweedeurs, die in 2013 werd gepresenteerd. Niet de schakeling zelf moest indruk maken, maar het uitblijven van twijfel. Op een lange rit is dat een onderschatte kwaliteit: een auto wordt niet uitsluitend aangenaam door wat hij kan, maar ook door de handelingen die hij ongemerkt overbodig maakt.

Met de Wraith gaf Rolls-Royce zijn op de Ghost gebaseerde techniek een uitgesproken andere verpakking. De achterwaarts scharnierende portieren bleven, maar het dak liep in één lange beweging naar de achterzijde. Die fastbackvorm suggereert voortgang zonder de formele neus van het merk los te laten. Met een lengte van ruim vijf meter werd dit geen compacte sportcoupé. De Wraith was bedoeld voor de eigenaar die zelf wilde rijden, maar daarvoor niet de ruimte en afzondering van een grote luxeauto wilde opgeven.

Onder de motorkap ligt een 6,6-liter V12 met twee turbo’s, gekoppeld aan een achttrapsautomaat. Belangrijker dan het vermogen op papier is hier de brede beschikbaarheid van trekkracht. De motor hoeft niet steeds hoog in toeren te klimmen voordat de auto overtuigend versnelt. Dat geeft de transmissie vrijheid om een rustige versnelling vast te houden. Bij invoegen of het hervatten van het tempo na een bocht hoeft de aandrijflijn daardoor minder nadrukkelijk om aandacht te vragen. Snelheid is beschikbaar zonder voortdurend het hoofdonderwerp te worden.

Het systeem dat Rolls-Royce Satellite Aided Transmission noemt, voegt daar een vooruitziende laag aan toe. Met gps-positie en kaartgegevens kan de regeling rekening houden met naderende bochten en kruisingen bij de keuze van een versnelling. Zo kan ze onnodig op- en terugschakelen helpen vermijden wanneer de weg kort daarna opnieuw om trekkracht vraagt. Het is geen autonoom rijden en evenmin een systeem dat het verkeer vóór de auto waarneemt. De bestuurder blijft verantwoordelijk; de kaart helpt de versnellingsbak vooral om de route minder als een reeks verrassingen te behandelen.

Diezelfde gedachte van ononderbroken voortgang is terug te vinden in het interieur. Brede vlakken hout en leer bepalen het beeld, met fysieke bedieningselementen die niet allemaal in één scherm verdwijnen. Achterin staan twee afzonderlijke zitplaatsen: de Wraith is daadwerkelijk ingericht om passagiers mee te nemen, al blijft instappen via de voorportieren minder rechtstreeks dan bij een limousine. Voor een lange reis telt juist die combinatie. De carrosserie biedt het besloten karakter van een coupé, zonder iedere praktische concessie automatisch tot bewijs van sportiviteit te verheffen.

Voor liefhebbers maakt dat de Wraith tot een interessante interpretatie van de gran turismo. Zijn omvang en gewicht verdwijnen niet door slimme software, en op een smalle weg blijft het een forse auto. Maar zijn technische ambitie ligt elders: niet zo veel mogelijk prikkels doorgeven, maar de juiste prikkels weglaten. De navigatiegestuurde automaat is daarvan het scherpste voorbeeld. Waar digitale techniek vaak zichtbaar wil zijn, probeert ze hier onopgemerkt te blijven. Voor een auto die lange afstanden moet verkorten in de beleving van zijn inzittenden, is dat een logisch uitgangspunt.