Toyota 2000GT: de sportwagen waarmee Japan zijn visitekaartje veranderde

Het houten dashboard van de Toyota 2000GT vertelt een ander verhaal dan het embleem op zijn neus doet vermoeden. Geen sober werkvlak voor dagelijks vervoer, maar een brede, zorgvuldig afgewerkte omlijsting van ronde instrumenten. Daarbuiten strekken een lange motorkap en twee nadrukkelijk gewelfde voorspatborden zich uit. Toen Toyota de auto in 1965 op de autosalon van Tokio presenteerde, draaide het niet alleen om een nieuwe sportwagen. Het merk wilde laten zien dat Japan ook een verfijnde, technisch ambitieuze gran turismo kon bouwen.

Die ambitie kreeg vorm in een samenwerking tussen Toyota en Yamaha. Toyota bepaalde de richting van het project, terwijl Yamaha een belangrijke rol vervulde bij de ontwikkeling en productie. De serieproductie liep van 1967 tot 1970 en bleef beperkt tot enkele honderden exemplaren. Daarmee was de 2000GT geen serieuze volumepijler voor het concern. Zijn betekenis lag elders: een fabrikant die internationaal vooral terrein won met praktische auto's, zette een kostbaar en arbeidsintensief model neer dat op zijn eigen merites beoordeeld moest worden.

Onder de lange motorkap lag een tweeliter zes-in-lijn, waarvan de basis uit Toyota's bestaande motorenfamilie kwam. Yamaha ontwikkelde daarvoor een cilinderkop met twee bovenliggende nokkenassen; drie carburateurs verzorgden de mengselvorming. Dat illustreert de aanpak: niet ieder onderdeel hoefde vanaf nul te worden bedacht, zolang het eindresultaat een ander karakter kreeg. Een handgeschakelde vijfversnellingsbak, onafhankelijke wielophanging rondom en vier schijfremmen completeerden het technische pakket. Voor een Japanse productieauto uit die periode was vooral die combinatie een duidelijk statement.

De carrosserie maakte die techniek zichtbaar zonder haar letterlijk tentoon te stellen. De lage neus kreeg opklapkoplampen, terwijl grote, afgedekte aanvullende lampen lager in het front zaten. Achter de voorwielen liep de carrosserie naar een smalle cabine, gevolgd door een korte achterpartij met een grote achterruit. Het resultaat oogt gespierd, maar niet zwaar. Binnen vormt het hout een bewust contrast met de strakke buitenkant. Yamaha's ervaring met muziekinstrumenten kwam bij de houtafwerking van het interieur van pas: ambacht uit een andere discipline kreeg hier een concrete functie.

Voor liefhebbers is juist die mengeling van industriële middelen en kleinschalige uitvoering interessant. De 2000GT laat zich niet goed begrijpen als uitsluitend een zeldzame Toyota of als een Japans antwoord op Europese sportwagens. Hij markeert een moment waarop de Japanse auto-industrie haar mogelijkheden nadrukkelijk verbreedde. Bij het beoordelen van een bewaard exemplaar tellen daarom ook de minder spectaculaire zaken: de juistheid van de interieurafwerking, de aanwezigheid van modelspecifieke onderdelen en de documentatie van restauratiewerk. Een glanzende laklaag vertelt maar een klein deel van dat verhaal.

De 2000GT veranderde Toyota niet plotseling in een fabrikant van handgebouwde sportwagens. De productieaantallen bleven klein en het concern bouwde zijn internationale positie vooral met heel andere auto's op. Toch maakt precies die afstand tot de dagelijkse bedrijfsvoering hem betekenisvol. Hier werd technische bekwaamheid niet uitgelegd, maar tastbaar gemaakt in een compleet product. Zijn historische gewicht zit daarom niet uitsluitend in schaarste of fraaie proporties. Het zit in de overtuigingskracht waarmee Toyota en Yamaha lieten zien wat ze samen konden uitvoeren.