BMW i8: een supercarvorm met een heel andere gebruiksaanwijzing

De BMW i8 ziet eruit alsof er achter de inzittenden een grote motor schuilgaat. In werkelijkheid ligt daar een 1,5-liter driecilinder met turbo, die de achterwielen aandrijft. Een elektromotor neemt de vooras voor zijn rekening. Die verdeling maakt de i8 geen conventionele supercar met elektrische ondersteuning, maar een sportwagen waarin twee verschillende aandrijvingen samen het karakter bepalen.

Dat merk je vooral aan de manier waarop je hem gebruikt. Met voldoende acculading kan de i8 korte trajecten volledig elektrisch afleggen, zonder dat de benzinemotor hoeft bij te springen. Vraag je meer vermogen, dan verandert de samenwerking tussen beide krachtbronnen. De beschikbare elektrische ondersteuning hangt mede af van de acculading. Laden is daardoor geen bijzaak, maar onderdeel van het gebruik waarvoor deze auto is ontworpen.

Ook de carrosserie vertelt dat verhaal. De passagierscel bestaat grotendeels uit koolstofvezelversterkte kunststof, gecombineerd met een aluminium onderstructuur. Die constructie helpt het gewicht van de hybride techniek te compenseren, maar levert geen vanzelfsprekend gemakkelijke instap op. Achter de omhoog scharnierende deuren wacht een brede dorpel. De lage zitpositie en de kleine achterzitplaatsen van de coupé onderstrepen dat vormgeving en constructie hier voorrang kregen boven dagelijks gemak.

Als exclusieve occasion vraagt de i8 daarom om een andere beoordeling dan alleen een blik op kilometerstand en motoronderhoud. De conditie van de hoogvoltaccu, de werking van het laadsysteem en eventuele schade aan de complexe carrosseriestructuur verdienen specialistische aandacht. Zijn aantrekkingskracht zit niet in maximale cijfers, maar in de samenhang van techniek en vormgeving: een opvallende sportwagen die ook geruisloos een woonstraat kan verlaten.