McLaren F1: hoe één stoel de hele auto bepaalt

Bij de McLaren F1 begint het bijzondere niet bij de twaalfcilinder, maar bij de plaats van de bestuurder. Die zit midden in het interieur, met twee passagiers schuin achter zich. Daardoor wijkt de gebruikelijke verhouding tussen stuur, voorruit en carrosserie af van vrijwel iedere andere straatauto. Het is een indeling die de bestuurder letterlijk centraal stelt, zonder van de F1 een eenzitter te maken.

Vanuit die centrale positie ligt de lengteas van de auto recht voor de bestuurder. De linker- en rechterzijde van de neus bevinden zich op gelijke afstand, wat een symmetrisch referentiepunt geeft bij het plaatsen van de auto. Tegelijk vraagt rijden op de openbare weg gewenning: bij een gewone auto zit je immers dichter bij de middenstreep of juist de berm.

De keerzijde wordt duidelijk zodra de deur opengaat. Je stapt niet rechtstreeks achter het stuur, maar moet vanaf de zijkant naar de middelste stoel bewegen. De brede dorpel van de koolstofvezelconstructie maakt dat niet eenvoudiger. Ook de passagiers hebben een ongebruikelijke plek: ze zitten naast én achter de bestuurder, waardoor een gezamenlijk ritje anders aanvoelt dan in een conventionele tweezitter.

Juist die consequent doorgevoerde indeling maakt de F1 interessant als ontwerpstudie. De drie zitplaatsen zijn geen los curiosum, maar bepalen hoe mensen de auto binnenkomen, erin zitten en naar buiten kijken. Naast de atmosferische V12 en de handgeschakelde zesversnellingsbak geeft vooral deze ruimtelijke opzet de auto een eigen karakter. Exclusiviteit zit hier niet alleen in zeldzaamheid, maar ook in een fundamenteel andere inrichting.