Ferrari FF: een twaalfcilinder met ruimte voor een weekend weg

Een Ferrari beoordelen op zijn bagageruimte klinkt misschien vreemd, maar bij de FF is het een logisch vertrekpunt. De lange daklijn en vrijwel rechtopstaande achterklep maken hem tot een ongebruikelijke verschijning tussen de lage tweezitters van het merk. Deze carrosserievorm, doorgaans aangeduid als shooting brake, is geen losse stijloefening: hij geeft een twaalfcilinder-Ferrari een bruikbaarheid die je aan de buitenkant niet direct verwacht.

Onder de lange motorkap ligt een atmosferische 6,3-liter V12, gekoppeld aan een zeventrapstransmissie met dubbele koppeling. Toch zit de technische bijzonderheid vooral bij de vooras. Het vierwielaandrijvingssysteem gebruikt daar een afzonderlijke overbrenging die rechtstreeks vanaf de voorkant van de motor wordt aangedreven. De voorwielen krijgen alleen onder bepaalde omstandigheden aandrijfkracht; het is dus geen conventionele permanente vierwielaandrijving die voortdurend op dezelfde manier werkt.

De praktische kant merk je vooral voordat de rit begint. Via de grote achterklep laat bagage zich gemakkelijker inladen dan door de kleine opening van een traditionele coupé. Achterin staan twee afzonderlijke stoelen, geen smalle doorlopende bank. Ze maken de FF niet tot een limousine, maar bieden wel de mogelijkheid om meer dan één passagier mee te nemen. Met neergeklapte achterrugleuningen ontstaat bovendien extra laadruimte.

Juist die combinatie maakt de FF interessant als reisauto. Een lange snelwegetappe, een bochtige bergweg en boodschappen voor een verblijf hoeven niet met verschillende auto's te worden opgelost. Vierwielaandrijving helpt bij het overbrengen van vermogen op glad wegdek, maar vervangt passende banden niet en verkort op zichzelf geen remweg. De FF blijft bovendien breed en technisch complex: bruikbaar betekent hier niet eenvoudig of goedkoop in onderhoud.