Ferrari FF: een V12 waarvoor de achterbank geen bijzaak is

Bij de Ferrari FF begint het verhaal niet bij een rondetijd, maar bij de daklijn. Die loopt ver naar achteren door en eindigt boven een vrijwel rechtopstaande achterklep. Dat levert een ongebruikelijke combinatie op: de lange neus van een twaalfcilinder-Ferrari met een achtersteven die daadwerkelijk ruimte vrijmaakt voor passagiers en bagage. De carrosserievorm is daarmee meer dan een stilistische afwijking.

Onder de lange motorkap ligt een atmosferische V12 van 6,3 liter, goed voor 660 pk. Een zeventraps transmissie met dubbele koppeling brengt het vermogen hoofdzakelijk naar de achterwielen. Bijzonder is de afzonderlijke aandrijfeenheid aan de voorzijde, die onder bepaalde omstandigheden ook de voorwielen aandrijft. Ferrari koos daarmee niet voor de gebruikelijke opzet met een centrale tussenbak: de vierwielaandrijving is specifiek rond deze auto ontwikkeld.

De praktische winst zit vooral achter de voorstoelen. De FF heeft twee afzonderlijke achterzitplaatsen die duidelijk meer bruikbare ruimte bieden dan de gebruikelijke noodzitjes in een sportcoupé. De bagageruimte meet volgens de fabrieksopgave 450 liter en is via de grote achterklep bereikbaar. Met neergeklapte achterleuningen ontstaat bovendien ruimte voor langere spullen, zonder dat een tweede auto vanzelfsprekend nodig wordt.

Dat maakt de FF nog geen zorgeloze vervanger van een gewone stationwagen. Zijn breedte vraagt aandacht in parkeergarages, de lange portieren hebben openingsruimte nodig en een complexe twaalfcilinder vraagt zorgvuldig onderhoud. Bij een gebruikt exemplaar verdienen daarom ook de voorste aandrijfeenheid, de transmissie en de onderhoudshistorie nadrukkelijk aandacht. De aantrekkingskracht blijft juist die tegenstelling: veel mechanische bijzonderheden in een Ferrari die ook een gezamenlijk weekend weg mogelijk maakt.