Honda NSX: de supercar die zijn bestuurder serieus nam

Een lage neus, dunne voorruitstijlen en een dashboard dat het uitzicht niet probeert te domineren: de eerste Honda NSX begint zijn verhaal bij wat de bestuurder kan zien. Dat klinkt bescheiden voor een middenmotorsportwagen, maar juist daarin zat zijn tegendraadse karakter. Bij zijn introductie in 1990 hoefde exclusiviteit hier niet gepaard te gaan met een onoverzichtelijke carrosserie of een vijandige zitpositie. Honda behandelde bruikbaarheid niet als concessie, maar als onderdeel van het technische ontwerp.

Die benadering kreeg een ongebruikelijk kostbaar fundament. De oorspronkelijke NSX had een zelfdragende aluminium carrosserie, in een tijd waarin staal bij productieauto’s vanzelfsprekend was. Ook belangrijke delen van de wielophanging waren van aluminium. Het doel was niet alleen een laag gewicht op papier: minder massa betekent dat banden, remmen en onderstel minder gewicht hoeven te versnellen, af te remmen en van richting te veranderen. Daar stonden ingewikkeldere productiemethoden tegenover. De ingetogen uitstraling verborg dus een behoorlijk ambitieuze industriële onderneming.

Achter de inzittenden lag aanvankelijk een atmosferische 3,0-liter V6, dwars geplaatst en uitgerust met Honda’s VTEC-kleptiming en -lichthoogteregeling. Dat systeem gebruikt bij hogere toerentallen een ander nokkenprofiel, zodat de motor daar beter kan ademen zonder zijn bruikbaarheid onderin volledig op te offeren. Titanium drijfstangen hielpen de bewegende massa te beperken. Het bijzondere zat daarmee niet in een uitzonderlijk grote cilinderinhoud, maar in de aandacht voor toerental, respons en mechanische efficiëntie. De techniek ondersteunde precies het karakter dat Honda zocht.

Ook de vormgeving volgt die gedachte. De cabine staat relatief ver naar voren, terwijl de lange achterzijde ruimte biedt aan de aandrijflijn en een afzonderlijke bagageruimte. Bij de vroege exemplaren verdwijnen de koplampen in de lage neus; de achterspoiler is opgenomen in de carrosserievorm. Binnen overheersen overzichtelijke instrumenten en herkenbare bedieningselementen. Dat kan minder theatraal ogen dan een cockpit vol opvallende schakelaars, maar het past bij een auto waarin de bestuurder zijn aandacht vooral aan de weg moet kunnen besteden.

Voor liefhebbers is het wel belangrijk om niet over dé oorspronkelijke NSX te spreken alsof alle exemplaren gelijk zijn. Tijdens de lange productieperiode veranderden onder meer motor, transmissie en carrosserievarianten. De latere NSX-T met uitneembaar dakpaneel legt een ander accent dan de gesloten coupé. Bij een aankoop verdienen bovendien onderhoudshistorie, distributieriem en eventueel herstelde carrosserieschade serieuze aandacht. Aluminium maakt een auto niet ongevoelig voor schade of corrosie, en goed herstel vraagt specifieke kennis. Honda’s reputatie voor degelijkheid vervangt geen grondige inspectie.

De betekenis van deze NSX ligt uiteindelijk niet alleen in zijn materiaalgebruik of motorconstructie. Hij maakte duidelijk dat een exotische sportwagen zijn bestuurder ook tegemoet kon komen: met zicht rondom, begrijpelijke bediening en techniek die niet uitsluitend op piekprestaties was gericht. Dat blijft een relevante maatstaf wanneer prestaties steeds gemakkelijker in grote getallen zijn samen te vatten. De eerste NSX vraagt om een andere beoordeling. Niet hoeveel ongemak iemand voor exclusiviteit wil verdragen, maar hoeveel daarvan een goed ontworpen auto überhaupt nodig heeft.