Lexus LFA: een supercar die je vooral met je oren begrijpt

Bij veel supercars begint het verhaal met vermogen of topsnelheid. Bij de Lexus LFA is luisteren minstens zo belangrijk. Zijn atmosferische 4,8-liter V10 draait tot ongeveer 9.000 toeren per minuut en verandert daarbij nadrukkelijk van klank. Onderin klinkt hij betrekkelijk beheerst; hoger in het toerengebied ontstaat de scherpe, mechanische toon die zijn karakter bepaalt.

Die klank is niet toevallig ontstaan. Lexus ontwikkelde de motor samen met Yamaha en besteedde ook aandacht aan de manier waarop het inlaatgeluid het interieur bereikt. Akoestische kanalen brengen dat geluid naar de inzittenden. Daardoor hoor je niet uitsluitend de uitlaat achter de auto, maar ook het aanzuigen van lucht vóór je. De motor krijgt zo een duidelijke aanwezigheid in de cabine.

Ook het instrumentarium past bij die nadruk op motortoerental. De LFA heeft een digitale toerenteller, die de snelle veranderingen in toerental duidelijk kan weergeven. Het is een functionele keuze in een verder zorgvuldig afgewerkt interieur. Leer en nauwkeurig passende bedieningselementen zorgen voor een andere sfeer dan in een uitgeklede circuitauto, zonder de bestuurder van de techniek af te schermen.

Wie de LFA uitsluitend langs de meetlat van moderne prestaties legt, mist daarom een belangrijk deel van zijn betekenis. Zijn gerobotiseerde zesversnellingsbak met enkele koppeling schakelt anders dan een hedendaagse transmissie met dubbele koppeling. Juist de combinatie van schakelonderbrekingen, een hoogtoerige motor en nadrukkelijk hoorbare inlaat maakt hem interessant: elke versnelling heeft een herkenbaar begin, verloop en einde.