Lexus LFA: waarom geluid hier onderdeel van de techniek is

Bij veel supercars krijgt geluid pas aandacht wanneer de uitlaat ter sprake komt. Bij de Lexus LFA begint het verhaal eerder: bij de lucht die de motor aanzuigt. De atmosferische 4,8-liter V10 werd samen met Yamaha ontwikkeld en kan tot 9.000 toeren per minuut draaien. Zijn karakter wordt daardoor niet alleen bepaald door vermogen, maar ook door de steeds veranderende klank naarmate het toerental stijgt.

Lexus besteedde nadrukkelijk aandacht aan de weg die het inlaatgeluid naar het interieur aflegt. De inlaat en de akoestische verbindingen met de cabine werden zo afgestemd dat de bestuurder de motor duidelijk kan horen. Dat is iets anders dan simpelweg meer uitlaatvolume toelaten. Het gaat om het selecteren en overbrengen van frequenties die hoorbaar maken hoe hard de tiencilinder werkt.

Die aanpak past bij de rest van de aandrijflijn. De LFA heeft geen turbo’s die de lucht onder druk de cilinders in sturen, maar reageert rechtstreeks op het openen van de gaskleppen. Zijn geautomatiseerde zesversnellingsbak met één koppeling onderbreekt de aandrijving tijdens het schakelen. Vergeleken met een moderne transmissie met dubbele koppeling zijn die overgangen nadrukkelijker aanwezig, waardoor ook het ritme van het motorgeluid een eigen karakter krijgt.

Voor een liefhebber verklaart dit waarom de LFA niet uitsluitend langs de meetlat van acceleratie of rondetijden hoeft te worden gelegd. De motor geeft ook via het gehoor informatie over toerental en belasting. Tegelijk blijft de openbare weg een beperking: het volledige toerenbereik benutten is lang niet overal verantwoord. Juist daarom verdient deze auto een beoordeling die verder gaat dan een korte, luide passage voor een camera.