Lexus LFA: waarom geluid meer is dan een bijproduct

Bij de Lexus LFA vertellen de gebruikelijke prestatiecijfers maar een deel van het verhaal. Achter de vooras ligt een atmosferische V10 van 4,8 liter, gekoppeld aan een gerobotiseerde zesversnellingsbak met één koppeling. Toch is vooral de manier waarop die motor klinkt bepalend voor zijn karakter. Niet alleen buiten de auto, maar juist ook op de bestuurdersstoel krijgt het oplopende toerental een nadrukkelijke hoofdrol.

Lexus werkte voor de motorontwikkeling samen met Yamaha, terwijl ook akoestische expertise van Yamaha werd ingezet. Het doel was niet simpelweg zoveel mogelijk volume. Inlaatgeluid en de overdracht daarvan naar het interieur werden bewust afgestemd. Daardoor is de klank die de inzittenden bereikt niet uitsluitend afkomstig van de uitlaat. Ook het aanzuigen van lucht draagt bij aan de herkenbare, steeds hoger wordende toon.

Dat geluid heeft een technische basis. De tien cilinders leveren samen veel opeenvolgende verbrandingspulsen, terwijl de motor tot ongeveer 9.000 toeren per minuut kan draaien. Naarmate het toerental stijgt, volgen die pulsen elkaar sneller op en verandert de toonhoogte. De inlaat- en uitlaattrajecten bepalen vervolgens mede welke frequenties nadrukkelijk hoorbaar zijn. Een andere demper monteren verandert dus niet zomaar het volume, maar kan ook de oorspronkelijke klankbalans verstoren.

Voor een verzamelaar maakt dit originaliteit op een minder zichtbare manier belangrijk. Bij inspectie van een LFA verdienen niet alleen lak, bekleding en onderhoudshistorie aandacht, maar ook eventuele wijzigingen aan inlaat en uitlaat. Een stilstaande auto laat bovendien nauwelijks horen waarom dit model zo bijzonder is. Pas onder belasting wordt duidelijk hoe motortoerental, gasrespons en akoestiek samenhangen, zonder dat daarvoor de maximumsnelheid hoeft te worden opgezocht.