Lexus LFA: waarom motorgeluid meer is dan bijzaak

De Lexus LFA laat zich het best begrijpen door niet meteen naar zijn prestaties te kijken. Zijn belangrijkste onderscheid zit in de manier waarop hij die prestaties overbrengt. Achter de inzittenden komt geen middenmotor tot leven: de 4,8-liter V10 ligt voorin, achter de vooras. Toch bepaalt die motor vrijwel voortdurend de sfeer, met een geluid dat bij oplopende toerentallen sterk van karakter verandert.

Dat geluid is niet uitsluitend een toevallig gevolg van tien cilinders en een uitlaat. Lexus werkte met Yamaha aan de motor en besteedde nadrukkelijk aandacht aan de akoestische beleving. De inlaat en de overdracht van geluid naar de cabine kregen daarbij een eigen rol. Daardoor hoort de bestuurder niet alleen wat er achter de auto uit de uitlaat komt, maar ook hoe de motor lucht aanzuigt.

De V10 kan tot 9.000 toeren per minuut draaien en reageert snel op het gaspedaal. Lexus koos voor een digitale toerenteller, omdat een conventionele analoge weergave de snelle veranderingen volgens de fabrikant onvoldoende kon volgen. Dat instrument past bij het karakter van de auto: niet de laagste toerentallen, maar juist het verder doortrekken maakt duidelijk waarom deze aandrijflijn zo ongebruikelijk is.

Ook de zesversnellingsbak draagt bij aan die nadrukkelijk mechanische ervaring. Het is een gerobotiseerde handbak met één koppeling, geen transmissie met dubbele koppeling zoals bij veel latere supercars. Tijdens het schakelen wordt de aandrijving merkbaar onderbroken. Wie vooral moeiteloze snelheid zoekt, kan dat als een tekortkoming ervaren. Wie betrokkenheid zoekt, krijgt juist een auto waarin accelereren, schakelen en opnieuw toeren maken afzonderlijke gebeurtenissen blijven.