Maserati MC12: een raceproject dat nauwelijks op straat past

Bij de Maserati MC12 vallen niet alleen de lage neus en de grote achtervleugel op. Vooral de verhouding tussen lengte, breedte en hoogte maakt deze auto ongewoon. Met een lengte van ruim vijf meter en een carrosseriebreedte van ongeveer 2,10 meter neemt hij meer ruimte in dan zijn lage silhouet suggereert. Op een smalle binnenweg wordt daardoor meteen duidelijk dat zijn vorm niet rond dagelijks gebruik is bedacht.

De MC12 ontstond als straatauto waarmee Maserati zijn terugkeer naar de internationale GT-racerij mogelijk maakte. Hij deelt zijn technische basis met de Ferrari Enzo, waaronder een koolstofvezelstructuur en een atmosferische zesliter-V12. Toch is hij geen Enzo met andere emblemen. De veel verder uitgerekte carrosserie kreeg een eigen aerodynamische uitwerking, waarbij de behoeften van het raceproject zwaar wogen.

Die achtergrond bepaalt ook de omgang met de auto buiten het circuit. De lange neus vraagt aandacht bij hellingen en drempels, terwijl de breedte weinig marge laat naast stoepranden of tegenliggers. Rechtstreeks achteruit kijken door een achterruit is er niet bij. Manoeuvreren vraagt dus voorbereiding en goed gebruik van de buitenspiegels. Het zijn beperkingen die een eigenaar vaker zal ervaren dan het volledige vermogen van de V12.

Juist daarin schuilt de aantrekkingskracht van de MC12 als verzamelauto. Hij vertegenwoordigt een specifieke technische opdracht, niet de zoektocht naar een zo veelzijdig mogelijke supercar. Voor een bezichtiging zijn daarom niet alleen onderhoudsdocumenten interessant, maar ook de staat van de lage carrosseriedelen en de onderzijde. Wie uitsluitend naar kilometerstand en lak kijkt, mist belangrijke aanwijzingen over hoe zorgvuldig deze omvangrijke Maserati is gebruikt.