McLaren F1: de bestuurder als middelpunt

Bij de McLaren F1 begint het bijzondere niet onder de motorkap, maar achter het stuur. De bestuurder zit in het midden, met twee passagiersstoelen schuin achter zich. Dat is geen decoratieve afwijking van de gebruikelijke sportwagenindeling. Ontwerper Gordon Murray maakte de positie van de bestuurder tot een uitgangspunt van het hele concept, in plaats van een compromis binnen een bestaande carrosserie.

Vanuit die centrale stoel liggen de linker- en rechterzijde van de auto op gelijke afstand. Het uitzicht over de lage neus is daardoor symmetrisch, anders dan in een conventionele tweezitter. Dat biedt een bijzonder referentiekader bij het plaatsen van de auto op de weg, al blijft het inschatten van de buitenmaten iets wat een bestuurder moet leren.

De keerzijde merk je bij het instappen. De omhoog scharnierende deuren geven toegang tot een interieur waarin de bestuurder verder naar binnen moet bewegen dan gebruikelijk. De twee passagiers zitten niet naast het stuur, maar iets verder naar achteren. Samen reizen krijgt daardoor een andere opstelling: de bestuurder voorop, met aan weerszijden gezelschap buiten de directe bedieningsruimte.

Die zitpositie past bij de rest van de F1: een atmosferische BMW V12 achter het interieur, een handgeschakelde zesversnellingsbak en geen stuurbekrachtiging. Toch is het te eenvoudig om hem alleen als een compromisloze machine te beschouwen. Met drie zitplaatsen en bagageruimtes in de flanken combineert hij betrokkenheid bij het rijden met ongebruikelijke praktische oplossingen. Juist die combinatie maakt zijn ontwerp nog steeds onderscheidend.