McLaren F1: exclusiviteit begint hier op de middelste stoel

In vrijwel iedere straatauto zit de bestuurder links of rechts van de lengteas. De McLaren F1 wijkt daar bewust van af. Zijn bestuurdersstoel staat centraal, met twee passagiersplaatsen schuin daarachter. Die opstelling is geen los vormgevingsidee, maar een uitgangspunt van het ontwerp. De carrosserie, het dashboard en de toegang tot het interieur zijn eromheen georganiseerd.

De centrale positie levert een symmetrisch zicht op de weg op. De bestuurder kijkt recht over het midden van de neus, terwijl de voorste wielkasten helpen om de breedte van de auto in te schatten. Ook hoeft de zitpositie niet te worden aangepast voor links- of rechtsgestuurde markten. Dat maakt de F1 echter niet automatisch gemakkelijk in gebruik: instappen vraagt meer beweging dan bij een conventionele tweezitter.

De twee buitenste stoelen staan verder naar achteren, waardoor de schouders van de inzittenden niet allemaal op dezelfde lijn terechtkomen. Zo benut McLaren de beschikbare breedte anders dan bij een traditionele zitbank. Een passagier beleeft de rit daardoor ook anders: niet naast het dashboard en evenmin op een afzonderlijke achterbank, maar schuin achter de bestuurder, met uitzicht langs diens werkplek.

Die inrichting geeft de F1 een bijzondere positie tussen supercar en reisauto. Er kunnen twee mensen mee zonder dat de bestuurder zijn centrale plaats opgeeft, en naast de cabine zijn afzonderlijke bagagevakken voorzien. Dat maakt hem nog geen praktische gezinsauto, maar laat wel zien hoe breed de ontwerpopgave was. De exclusiviteit zit niet alleen in prestaties en zeldzaamheid, maar ook in een indeling die nauwelijks navolging kreeg.