Lexus LFA: waarom de klank net zo belangrijk is als de snelheid

Bij veel supercars is geluid een bijproduct dat nadrukkelijk aanwezig mag zijn. Bij de Lexus LFA was het een afzonderlijke ontwerpopgave. Zijn atmosferische 4,8-liter V10 levert 560 pk en bereikt maximaal 9.000 toeren per minuut. Toch vertellen die cijfers maar een deel van het verhaal. Het bijzondere zit in de overgang van een betrekkelijk beheerste lage toon naar een steeds scherpere, gelaagde klank bovenin het toerenbereik.

Lexus ontwikkelde de motor samen met Yamaha en besteedde ook gericht aandacht aan de akoestiek. Daarbij draait het niet uitsluitend om de uitlaat. De lucht die de motor aanzuigt, veroorzaakt eveneens drukgolven en geluid. Via speciaal ontworpen kanalen wordt dat inlaatgeluid naar het interieur geleid. Wat de bestuurder hoort, is daardoor meer dan een luide uitlaat achter de auto: ook de ademhaling van de motor wordt onderdeel van de ervaring.

Die benadering past bij een motor die zijn vermogen zonder turbo's opbouwt. De V10 reageert direct op het gaspedaal en nodigt uit om toeren te maken, terwijl de klank hoorbaar verandert met belasting en toerental. Het digitale instrumentarium ondersteunt dat karakter. Lexus koos voor een digitale toerenteller omdat een conventionele analoge wijzer de snelle toerentalveranderingen volgens de fabrikant onvoldoende nauwkeurig kon volgen. Geluid en beeld vertellen zo hetzelfde mechanische verhaal.

Voor een liefhebber maakt dit de LFA interessant op een manier die een acceleratietijd niet vangt. De zestraps gerobotiseerde versnellingsbak met enkele koppeling schakelt minder naadloos dan moderne transmissies met dubbele koppeling, maar iedere schakelactie onderbreekt ook kort de opbouw van het motorgeluid. Dat geeft de aandrijflijn een herkenbaar ritme. De aantrekkingskracht zit daarmee niet in foutloze gladheid, maar in de uitgesproken samenhang tussen motorrespons, schakelmomenten en klank.