Lexus LFA: waarom geluid meer vertelt dan vermogen

De Lexus LFA laat zich lastig samenvatten met een sprinttijd of topsnelheid. Zijn onderscheidende eigenschap hoor je vooral wanneer de atmosferische 4,8-liter V10 toeren maakt. Zonder turbo’s die een deel van het uitlaatgeluid dempen, bouwt de motor op naar een hoge, scherpe klank. Dat geluid is geen toevallig bijproduct, maar een wezenlijk onderdeel van het ontwerp.

Voor de ontwikkeling van de V10 werkte Lexus samen met Yamaha. Ook de akoestische uitwerking kreeg nadrukkelijk aandacht: de inlaat en de geleiding van geluid naar het interieur werden zorgvuldig afgestemd. Daardoor hoort de bestuurder niet uitsluitend wat er achter de auto uit de uitlaten komt. Juist de aanzuiggeluiden helpen om de belasting en het toerental van de motor waar te nemen.

De digitale toerenteller past bij die benadering. Lexus koos voor een digitaal weergegeven naald omdat een conventionele analoge meter de snelle toerentalveranderingen volgens het merk niet goed genoeg kon volgen. De motor mag tot ongeveer 9.000 toeren per minuut draaien. Beeld en geluid geven de bestuurder zo twee verschillende manieren om te volgen wat de aandrijflijn doet.

Daar staat een transmissie tegenover die duidelijk uit een andere ontwikkelingsfase komt dan de huidige supersnelle automaten met dubbele koppeling. De LFA gebruikt een gerobotiseerde zesversnellingsbak met één koppeling, waardoor schakelmomenten nadrukkelijk voelbaar kunnen zijn. Dat contrast maakt hem interessant: de motor reageert gretig, terwijl de bak het versnellen telkens kort onderbreekt. Zijn karakter zit daarmee niet alleen in snelheid, maar vooral in de opeenvolging van klank, reactie en schakelmoment.